Niejako, iż Świąteczny nastrój udziela nam się już wszystkim od dobrych kilku tygodni, nieco zdążyliśmy się do niego przyzwyczaić. Wszelkie sieci hipermarketów chcąc podnieść zyski, karmią nas klimatem Świąt, co zresztą nie twierdzę, że jest złe. Odwiedzenie tych miejsc dotyczy też i Was i całego naszego otocznia. Każdy chce znaleźć idealny prezent, taki, który nie okaże się tylko zbytkiem, szybko zapomnianym zaraz po wręczeniu w Wigilijny Wieczór. Tym bardziej powinniśmy się przyłożyć do wyboru czegoś ciekawego jeśli w gre wchodzi podarek dla naszej drugiej połówki.

Co macie kupić jest Waszą indywidualną sprawą, a wiele miejsc w Sieci sugeruje dobre propozycje. Wspomnę tylko, że być może kolejne skarpetki lub skąpa bielizna, mogą być nie całkiem dobrym pomysłem. Postarajcie się (choć zapewne już i tak jesteście po zakupach, ale może nie wszyscy) nieco wysilić i zanim wyruszycie na łowy, pomyśleć przez chwilę, co naprawdę sprawi radość drugiej osobie. Najciekawsze rzeczy to właśnie takie, których na codzień człowiek sobie nie kupi. A aby ciekawiej zaprezentować podarek, możecie go połączyć z np. ręcznie robionym pudełkiem, a jeśli komuś się nie chce, to postarać się zorganizować np. jakiś nietypowy motyw na wręczenie prezentu? Może przedwigilijna randka. Dokoła panuje niesamowity klimat, w dużych miastach jest naprawdę ciekawie na ryneczkach, ulicach, czy lepszych kawiarniach. Dobrej zabawy.

Zdrowych i spokojnych Świąt.

Nawet nie wiesz ile razy przechodziłeś/aś obok kogoś, kogo zupełnie nie znasz, nie zwracasz na tą osobę uwagi. Jak wiele razy natknąłeś się niby przypadkiem na nią lub na niego, uśmiechem zbyłeś potknięcie i poszedłeś dalej. A wystarczyło coś dopowiedzieć, a dowiedziałbyś się, że osoba którą tak często mijasz, a na którą nie zwracasz uwagi, może być tą, na którą czekasz cały czas. Być może podsyła Ci ją los, a być może ona sama celowo wokół Ciebie krąży.

Pamiętacie czasy szkolne? Jak wiele rozmów toczyło sie wokół ludzi, którzy nam się podobali, jak to szukaliśmy okazji, by znaleźć się obok tego kogoś? W zasadzie teraz nasz świat się nie zmienił i możemy doszukać się podobnych zachowań. Czyli albo staramy się być blisko kogoś i czekać aż nas zauważy, albo właśnie przechodzić obojętnie i żyć w nieświadomości.

Na ile mocny może być związek jeśli jego początki pochodzą z nazwijmy to jednostronnego zainteresowania, a które jakimś cudem przerodziło się we wspólny flirt? Czy w pewnym momencie nie stwierdzimy, że zostaliśmy oszukani, że fascynacja nami, nie znajduje odbicie w zapatrzeniu w drugą stronę? Może i stwierdzimy, ale jeśli tak, to tylko prez nas samych. Różnych rzeczy zawsze możemy się dopatrywać na siłę, a bycie z kimś, kto pierwszy nas zauważył, ale był długo cicho, jest równie dobre jak poderwyw na dyskotece. Jedyne co może się tu różnić, to wierność w ideały.

Otwórzmy więc dziś oczy, spójrzmy nieco inną oceną na panią Alicję i pana Marcina i zastanówmy się czy w ich zachowaniu nie ma czegoś, co można by podpiąć pod okazywanie nam niewyjaśnionej i tajemniczej sympatii.

Niejedno z nas to widziało, niejedno z nas to robiło. Nie piszę oczywiście o niczym zbereźnym, a tylko o uściskach i mizianiu w miejscach publicznych. Czy to murek w parku, fontanna przed muzeum, ławka w romantycznej kawiarnii lub objęcia pod pomnikiem. Wszędzie tam, gdzie mamy ochotę na odrobinę czułości, zawsze wówczas, gdy chcemy wykonać subtelny gest. Czy wypada nam to robić?

Zależy od kilku rzeczy. Przede wszystkim naszego wieku, a dwa: miejsce, gdzie możemy, a gdzie nie bardzo. Bo przecież jeśli naprawdę będziemy chcieli to nikt nam nie zabroni. Na ten przykład nie będziemy się obcałowywać w pełnej restauracji, nie kryjąc lubieżności, a mając jednocześnie powiedzmy: czterdzieści lat. Otoczenie kiwałoby z niesmakiem głową, ale już gdyby to samo robiła parka osiemnastoletnia, być może szłoby to tolerować. Gdzie jeszcze mamy się pilnować? Z pewnością na przerwie w teatrze, na wystawie dzieł sztuki, u nowych znajomych (może delikatnie nie zaszkodzi), w miejscach, gdzie jada się posiłki, jednym słowem uważać lub robić to dyskretnie wszędzie tam, gdzie są ludzie, ale zebrali się w jakimś konkretnym celu. Inaczej się ma sprawa np. z parkiem, na spacerze, w miejscowości wakacyjnej, u przyjaciół czy rodziny, na imprezie oczywiście itp.

Jeśli kiedykolwiek czuliście pewne zawstydzenie jeśli Wasz partner/partnerka chciało się do Was przytulić czy pocałować, to niepotrzebnie. Nie trzeba być zaraz wielce wylewnym, ale jeśli ktoś chce lub potrzebuje czułości, dlaczego go tym nie obdarzyć.

Czy warto być w związku i być poddawanym / poddawaną ciągłym naciskom ustępstw, być może kłótni, zabieganiem o dobre wzajemne relacje itd? Na ile lat starczy nam sił by dzielić się wszystkim z partnerem, być poddawanym różnym rodzajom testom życiowym. Odpowiedź jest prosta: całe życie można tak trwać i wcale nie być zmęczonym. Nie twierdzę, iż żyjemy w utopii, ale rozejrzyjcie się wokół siebie, a z pewnością zobaczycie mnóstwo par, którym się ta sztuka udaje. Ba, są cały czas w znakomitych relacjach, cieszą się ze swego życia i być może dorobku w dzieciach. A powodem dlaczego się tak dzieje jest właśnie ten uścisk uczuć jakim wzajemnie się darzymy. Jasne - trzeba myśleć za drugą osobę, odbębniać może część zajęć, ale ta przyjemność końcowa - uśmiech w podziękowaniu i wzrok sympatii i uczuć jest bezcenny.

Co tu dużo mówić. Jesteśmy zwierzęciem stadnym i potrzebujemy wzajemnych relacji. Proponując randki, poprzez dłuższą relację, wzajemne wyznanie miłości i tak dalej, wkraczamy w dorosłe życie, które może nieco mniej daje się ponieść emocjom chwilowym, ale za to pełne uczuć i godnych zaufania. Sprawdźcie to po sobie, szukajcie dłuższych związków i budujcie wzajemną bazę informacji o samych sobie. Zobaczycie jak łatwo może zaprocentować wzajemne zaufanie.